Historie

Het terrein van de Natuurtuin Slatuinen, gelegen tussen de woonblokken aan de Slatuinenweg, Chasséstraat, Admiraal de Ruijterweg en Jacob van Wassenaar Obdamstraat, heeft altijd al een groene bestemming gehad: voor lange tijd als polderland, vervolgens in de jaren '20 als het Wilhelminaparkje, in de jaren '30 tot '70 als kwekerij om tenslotte na een onbestemde fase vanaf het begin van de jaren '90 een bestemming te krijgen als de natuurtuin zoals we die nu kennen. 

​Ten tijde van het Wilhelminaparkje was het terrein ook bereikbaar via een ingang aan de Chasséstraat. Tegenwoordig verschaft alleen een smalle entree tussen de Slatuinenweg 43 en 47 toegang tot de tuin.

In het gebouwtje is een historische fototentoonstelling over de geschiedenis van de buurt.

De dorps uitziende, nog op polderniveau gelegen Slatuinenweg is een klein restant van een lang pad waaraan tot begin vorige eeuw groentetuintjes lagen, ook wel genoemd warmoezeniertuintjes of slatuintjes. Ziehier de herkomst van de naam:Stichting Natuurtuin Slatuinen, ook al verbouwen we geen groenten, laat staan sla! De contouren van het binnenterrein waar nu de natuurtuin ligt begonnen vorm te krijgen bij de bouw van de Chassebuurt in de jaren twintig van de vorige eeuw. Het sierlijke Wilhelminaparkje werd er aangelegd, maar dat raakte door ernstig gebrek aan onderhoud in verval.

​In de jaren dertig werd het terrein verpacht aan de kwekersfamilie Hendriksen, die er tot de jaren zeventig een kwekerij hield voor bloemen, boompjes en heesters. In de daarop volgende jaren raakte het terrein in onbruik en steeds meer overwoekerd. Aan deze weelderige wildernis kwam in 1986 echter een abrupt einde door drastische, gemeentelijke houtkapwerkzaamheden. In een week tijd was het terrein met een groene geschiedenis van maar liefst tachtig jaar veranderd in een fantasieloos maanlandschap, het geen tot flinke verontrusting en verontwaardiging bij de buurtbewoners leidde.

Gelukkig herstelde de natuur zich na een aantal jaren door wilde aanwas. Zo ontstond het plan bij de bewoners om de woeste schoonheid van voor 1986 voort te zetten, zij het op beteugelde wijze: aldus was het idee van een natuurtuin geboren. In 1991 namen buurtbewoners zelf het initiatief om het braakliggende stuk rond een nieuwe bestemming te geven. Na uitgebreid overleg tussen alle betrokkenen werd besloten er een natuurtuin van te maken met een sociale en educatieve functie. Het stadsdeel stemde in met de plannen en verleende een jaarlijks tegemoetkoming in het beheer van de tuin.